نمایشگر دسته ای مطالب نمایشگر دسته ای مطالب

بازگشت به صفحه کامل

اختلال در زبان بياني

اختلال در زبان بياني


اختلال در زبان بياني

نويسنده(گان):

فرزانه اسلامي/ كارشناس ارشد روان شناسي و آموزش كودكان استثنايي

 

«اختلال در زبان بياني »

فرزانه اسلامي/ كارشناس ارشد روان شناسي و آموزش كودكان استثنايي

ويژگي‌‌هاي اصلي اين اختلال عبارت‌اند از:

    - نمره‌هايي كه از مقياس‌هاي استاندارد شده‌ي فردي در زمينه رشد زبان بياني به دست آمده به ميزان قابل ملاحظه‌اي پايين‌تر از نمره‌هايي است كه از مقياس هاي استاندارد شده هم در زمينه‌ي استعداد ذهني غير كلامي و هم رشد زبان دريافتي به دست آمده است. اين اختلال از لحاظ باليني ممكن است با نشانه‌هايي ظاهر شود مانند محروميت قابل ملاحظه‌ در واژگان، اشتباهات در زمان افعال ، اشكال در ياد‌آوري واژه‌ها يا اشكال در ساختن جمله‌هايي كه در طول پيچيدگي آنها متناسب با رشد فرد است.

    - مشكلات زبان بياني بر پيشرفت تحصيلي و يا ارتباط اجتماعي فرد تأثير مي‌گذارد.

    - با ملاك‌هاي اختلال زبان مختلط دريافتي – بياني و يا يك اختلال فراگير رشد مطابقت ندارد.

    - اگر كم‌تواني ذهني، نقص گفتاري – حركتي يا حسي و يا محروميت محيط وجود داشته باشد، مشكلات زبان بر مشكلاتي كه معمولاً همراه با‌ آنهاست افزوده مي‌شوند.

    - اختلال در زبان بياني ممكن است اكتسابي و يا ناشي از رشد باشد. در اختلال نوع اكتسابي ، اشكال در زبان بياني پس از يك دوره‌ي رشد عادي و در نتيجه‌ي يك بيماري عصبي يا بيماري جسماني (مانند آنسفاليت، آسيب سر و تشعشع) رخ دهد، در نوع مرتبط با رشد، زبان بياني اختلالي دارد كه با يك آسيب عصبي با منشأ شناخته شده رابطه ندارد. هرگاه اختلال در زبان بياني اكتسابي باشد، مشكلات گفتاري اضافي در آن شايع است كه امكان دارد شامل مشكلات حركتي تلفظ، اشتباهات واج شناختي، كندي گفتار، تكرار هجاها، الگوهاي فشار و آهنگ يكنواخت باشد. كناره‌گيري اجتماعي و برخي اختلال‌هاي رواني مانند اختلال نارسايي توجه – بيش‌فعالي عموماً با اختلال در زبان بياني همراه است، هم‌چنين اختلال در زبان بياني ممكن است با نابهنجاري‌هايي در الكتروانسفالوگرام و تصوير برداري عصبي با نارساگويي عضوي يا كنش پريشي و ساير علايم عصبي همراه باشد. اختلال در زبان بياني از نوع مربوط به رشد معمولاً تا 3 سالگي شناسايي مي‌شود، هر چند انواع خفيف‌تر آن تا رسيدن به اوايل نوجواني كه زبان معمولاً پيچيده‌تر مي‌شود ممكن است آشكار نشود. اختلال در زبان بياني از نوع اكتسابي نيز آغازي ناگهاني دارد. برآوردهاي شيوع نسبت به سن كودكان تغيير پيدا مي‌كند. در كودكان زير 3 سال ، تأخيرهاي زباني بسيار رايج است و در 10 تا 15 درصد كودكان رخ مي‌دهد. برآوردهاي شيوع در سن آغاز دبستان تقريباً 3 تا 7 درصد است. نوع مربوط به رشد اختلال زباني بياني شايع‌تر از نوع اكتسابي آن است و نيز در پسران شايع‌تر از دختران است. درمان اختلال زبان بياني معمولاً پس از ادامه اختلال در سال‌هاي پس از ورود به مدرسه شروع مي شود. در مداخله‌هاي مستقيم از پاتولوژيست زبان و تكلم و در مداخله‌هاي با واسطه نيز از يك متخصص زبان و تكلم استفاده مي‌شود كه به معلم يا والدين فنون درمان زباني را مي‌آموزد و زبان درماني معمولاً با هدف استفاده از واژه‌ براي بالا بردن راهبردهاي ارتباطي و تعامل اجتماعي صورت مي‌گيرد. چنين درماني متشكل است از تمرينات و كار تقويت شده رفتاري با واج‌هاي (واحدهاي صوتي) واژگان و جمله‌سازي. هدف افزايش تعداد عبارات با استفاده از روش‌هاي ايجاد وقفه و گفتار درماني سنتي است. هم‌چنين از روان درماني و مشاوره حمايتي نيز استفاده مي‌شود.

 

     منابع:

    - انجمن روانپزشكي ، آمريكا (1381) . متن تجديد نظر شده‌ي راهنماي تشخيصي و آماري اختلال‌هاي رواني ( محمد رضا نيكخو و هاماياك آواريس ياسن/ مترجمان) . تهران : انتشارات سخن .

    - سادوك ، بنيامين ؛ سادوك ، ويرجينيا. (1382) . خلاصه روانپزشكي علوم رفتاري – روانپزشكي باليني (نصرت‌اله پورافكاري / مترجم) . تهران : انتشارات شهر آب – آينده‌ سازان ، جلد سوم